بىلگەن شايىر ايتادى

جەتكىزسىن، اللام، ەل-جۇرتقا

ب-يسمي اللاح ار-راحماني ار-راحيم!

قولىما قالام الدىم، «ب-يسمي اللا!» – دەپ،

«ب-يسمي اللا!»-مەن باستادىم «يسم- اللا» دەپ.

حوراسان قۇل-مۇحاممەد مۇنى جازعان،

تاۋەكەل – دەپ، قولعا الدىم، «قسم- اللا» – دەپ.

اللاعا  حامد – ساجدە، حاديس – سانا،

بىرەۋدى نادان، بىرەۋدى قىلدى دانا.

كۇناسى تاۋدان اۋىر كۇناكارمىز،

راحىم قىلىپ پەندەڭە بولعىن پانا.

ءسوز قالدىردى سۇلەيمەن باقىرعان،

اقىلى اسقان دانامىز.

مەنەن دە اقىر ءسوز تۋدى،

قۇل-مۇحاممەد قوجا پاقىردان.

ولار بۇرىن شىعارعان.

مىڭى شىقتى جاقىننان،

مۇسىلماننىڭ بالاسى،

قىزمەتىن قىلماي اللانىڭ،

جۇرمەڭىزدەر عافىلدان.

باليعاتقا جەتكەن سوڭ،

موينىڭا قىزمەت تاعىلعان.

قۇلشىلىق پارىز پەندەگە،

ساحيلىق قىل قىزمەتكە

قىزمەتىنە اللا ەرىنىپ،

بولماڭىزدار باقىلدان.

عاراساتقا بارعاندا،

قىزمەتكە ساحي ادامدى

كەلىپ، اللا شاقىرعان.

عاراساتتا قورىقپاي ارالاپ،

بولاسىڭدار باتىردان.

قۇدايدان قورقىپ،

قىزمەت كوپ قىلىڭدار،

پەيىشكە قاراي،

شاۋىپ جەتسەڭ،

ءوتىپ الىپ سيرات كوپىردەن.

پەيىشتەن قىلسىن تۇراقتى

قۇداي ءۇشىن باتا الىپ،

ەڭسەكەڭ بەردى ءبىر اتتى.

قۇتىدان شىققان سامەكەڭ،

بەرسەڭ بەر دەپ ۇناتتى.

قۋات ورناعان جەر ايتتى،

ەتىمە دەپ پايداسى،

اۋەلدەن قىلدىم تۋلاقتى.

ماعان بەرگەن اتى ءۇشىن،

قيامەتتە ءناسىپ قىپ،

مىنگىزسىن اللا پىراقتى.

اجال جەتىپ ولگەندە،

قاراڭعى كوردە جاتقاندا،

جاققىزسىن اللا شىراقتى.

قىلدان جىڭىشكە قىل كوپىر،

كەڭ قىلسىن اللا سيراتتى.

سيراتىنان وتكىزبەي،

تالاي جاندى قۇلاتتى.

قۇلاتقانمەن قويمادى،

وتىنا سالىپ، جىلاتتى.

سونداي قيىن جەردەن وتكىزىپ،

پەيىشتەن قىلسىن تۇراقتى.

ءوزىم تۋرالى 

 كوپ حيكايات ءسوز ايتىپ، قىلدىم داستان،

جۇمىسىمدى ايتايىن وتكەن باستان.

پايعامباردىڭ بولادى قۇرايش زاتىم،

ارعى اتامدى سۇراساڭ ءالي-ارىسلان.

حازرەت ءالي اتاسى ءابۋ ءتاليب،

ول كىسىنى دە قويايىن حاتقا سالىپ

استىنا ات ورنىنا ءدۇلدىل ءمىنىپ،

زۋلفيقار دەگەن قىلىشىن قولىنا الىپ،

ۇرىسقان كاپىرلەرگە بولعان حاليب،

پايعامبار ءبيبى-فاتيما قىزىن بەرگەن،

حاسان، حۇسايىن ەگىز بوپ سوڭىنا ەرگەن.

قايدا بارسا قاسىنا ەرتىپ ءجۇرىپ،

بارعان جەردە دۇشپانىن ءبارىن جەڭگەن.

ءبىر پالۋان قىز بولعان حانيفا اتتى،

تاققا شىعىپ وتىرعان، جۇرتىن جيىپ.

مەنى جىققان كىسىگە تيەمىن دەپ،

قانشا جىلداي وتىردى ءناپسىن تيىپ.

سول قىزدى جىعىپ الامىن دەپ كەلدى ىزدەپ،

كۇرەسپەككە ول قىزعا كەلدى تەزدەپ.

باسىنا كۇرزىمەنەن سالىپ قالدى،

ول دا كەلىپ جاعاسىنان الىپ قالدى.

سەگىز كۇندەي ەكەۋى كۇرەسىپتى،

جىعىلعاسىن قىلادى قىز نالىستى.

اقىرىندا قىز جىعىلىپ،

كاپىرلەر قىلدى نامىستى.

اقىرى قىز قۇلادى،

نامىس قىپ كاپىر جىلادى.

حاق ەكەن دەپ ءدىنىڭىز،

مۇسىلماندىققا وتەدى.

مۇسىلمان قىلىپ سول قىزدى،

حازرەت ءالي الادى،

مەككەگە الىپ بارادى.

يمان ايتىپ مۇسىلمان بوپ،

ءوز دىنىنەن تانادى.

ەكەۋىنەن مۇحاممەد-حانيفا بالا تۋادى،

پالۋان بوپ اتاسىنىڭ جولىن قۋادى.

ونە بويى كاپىرمەن ۇرىس قىلىپ،

قولىنا شاريعاتتىڭ تۋىن الادى.

ءبىز سول مۇحاممەد-حانيفا بالاسىمىز،

باستى قوجا ءار قايسىسىنان تاراعانبىز.

ولارمەنەن ءبىزدىڭ جوق تالاسىمىز،

دۋانا مەن اققورعان بىزدەن بولدى،

ودان كەيىن ابد-ي جاليل باب ول دا كەلدى،

قىزمەتىمەن تابادى تۋرا جولدى.

ءار قايسىسى ءوز جولىنا سالىپ بەرەدى،

يمانسىز بولسا يمان قايدان اپ بەرەدى.

كۇنا قىلماي دۇنيەدە ساقتانىپ ءجۇر،

كۇنا قىلساڭ – موينىڭا ساپ بەرەدى.

قىزمەتىنە اللانىڭ تۇرعان قوجا،

شاريعاتتىڭ جولىنا بۇرعان قوجا.

حوراساننان بولادى ءاسىلى زاتى،

اكەم قوجاحمەت بابامىز نۇرمان قوجا.

ءوز اتىم قۇلمۇحاممەد قويعان باستان،

ازىراق مولدا بولعان وقىپ جاستان.

تاۋبە قىلىپ جىلايمىن ەرتەلى كەش،

قۇب كۇناكار پەندەڭنىڭ جاسى اسقان.

ءبىلال دەگەن بالام بار، ءوزى مولدا،

ەنشى بولەك ءوز الدىنا ەمەس، قولدا.

ونىڭ دا كۇناسى كوپ، قىزمەتى از،

قۇدايا، راقىم قىلىپ، ءوزىڭ وڭدا.

كوپ پەندەڭنىڭ ورازا، نامازى جوق،

قىزمەتتى از قىپ، تۇسۋگە تەرىس جولعا.

راقىم قىلىپ، پەندەڭدى ءجاننات كىرگىز،

ايتا بەرسەم، پەندەڭنىڭ قاتەسى از با؟

كۇناسىنە قاراماي ءجاننات كىرگىز،

ءار قايسىسىن ءجانناتتا ەركىن جۇرگىز.

راقىم قىلىپ پەندەڭە ءجاننات بەرگىن،

قۇدايا، پەندەلەرىڭ مىنا ءبىزبىز.

 قۇلىمبەت قوجا يشان 

تاڭبالار

ۇقساس ماقالالار

پىكىر قالدىرۋ

ە-پوشتا مەكەنجايىڭىز جاريالانبايدى. مىندەتتى ورىستەر * تاڭبالانعان